Las świetlików

Tego lata skwar lał się z nieba. Spływał na ziemię obłędnymi falami, prowadzając ludzi na skraj rozpaczy. Nie pomagały lody, zimne napoje ani wiatraczki. Jedynym ukojeniem dla zmęczonych słoneczną patelnią duszy i ciała stanowiła orzeźwiająca kąpiel. Czy to w basenie, czy, tak jak ja wolałam, w morzu.

I może właśnie dlatego wcale nie byłam tak zadowolona z wyjazdu do babci, jak można by się spodziewać. Oczywiście, uwielbiałam tutaj przyjeżdżać, bo, szczerze mówiąc, jedynie u babci miałam pełną swobodę do spania do południa i całkowitego nic-nie-robienia przez resztę dnia. W dużym, jak nie największym stopniu, do mojego uwielbienia tego miejsca — chociaż była to prawdopodobnie największa dziura we wszechświecie — przyczyniła się sama babcia Berenika. Nigdy w życiu nie poznałam tak niesamowitej osoby. Babi nigdy nie zachowywała się jak starsza paniusia z miasta ani omamiony przez kościół moherowy berecik. Babcia była po prostu babcią — najukochańszą istotą chodzącą po ziemi, chociaż czasami darła się gorzej niż tyranozaur.

Właśnie dlatego po roku ponownie stałam na przystanku autobusowym na tej zatęchłej, zabitej dechami wsi, uśmiechając się szeroko niczym małe dziecko. Niebo przybrało intensywnie pomarańczowo-różowy kolor, który zawsze starałam się uwiecznić za pomocą pasteli na moich pracach, ale nigdy nie potrafiłam oddać dokładnie tej samej barwy.

Dziarskim krokiem przeszłam te kilkaset metrów dzielące przystanek od domu, w którym wychowała się moja mama. Po drodze mijałam dawno niewidziane budynki, które nadal pozostały takie same jak w mojej pamięci. Gdzieś w trawach porastających pobocze świerszcze cykały serenady. Na dzikich, powykręcanych od starości jabłonkach siedziały ptaki, ćwierkając między sobą. Gdziebym się nie rozejrzała, widziałam, smakowałam i czułam pełną, niezaprzeczalną… wolność.

Jak tylko pojawiłam się przy starej bramie, od której odłaziła farba, ukazując kilka warstw różnorodnych kolorów, powitało mnie zajadłe, wściekłe ujadanie dwóch psów — wilczura oraz małej, rudej przybłędy o kulawej łapie, którą przygarnęła babcia parę lat temu. Zdziwiłam się, ponieważ jeszcze nigdy psy nie zachowywały się tak hałaśliwie w stosunku do mnie. Może mnie nie poznały? W końcu człowiek bardzo widocznie zmienia się przez parę miesięcy, a co dopiero przez rok!

Szczekanie psów zaalarmowało jedyną mieszkankę niewielkiego, otynkowanego na biało domku, na którego ścianach wspinały się różane krzaki, oplatając wysokie kraty sięgające okien. Kobiecina wystawiła głowę przez firankę zawieszoną w drzwiach i podniosła rękę ku oczom, by dojrzeć intruza.

— Cześć, babciu! — zawołałam, machając jej na powitanie. — Przygarniesz niezapowiedzianego gościa?

Kobieta opuściła dłoń od twarzy i zbiegła po schodkach, pędząc co tchu do bramy, a psy pałętały się pomiędzy jej nogami.

— Felicjo, czy to ty, drogie dziecko? — zapytała z niedowierzaniem, stając przede mną.

Teraz w pełni mogłam dojrzeć jej niewielką postać przyodzianą w luźną, żółtą sukienkę w słoneczniki. Krótko ścięte, farbowane na jasny blond włosy opadały na przyozdobioną mimicznymi zmarszczkami twarz, zahaczając o oprawki czerwonych, drucianych okularów. Ponownie podniosła ręce do twarzy, a jej niebieskawe oczy lustrowały moją osobę.

— Och, to naprawdę ty! — Wyciągnęła dłonie ponad bramą, dotknęła moich brązowych włosów i przejechała palcami po policzku.

Uśmiechnęłam się do niej, po czym weszłam przez furtkę i należycie ją przytuliłam. Tak bardzo stęskniłam się za tym dotykiem!

— Wróciłam, babciu, wróciłam — szepnęłam jej do ucha, czując, jak kobieta drży w uścisku.

Po tych żywnych uściskach, towarzyszących zupełnie jak spotkaniom po długich latach, w końcu razem z babcią udałyśmy się do domu. Berenika nakazała mi, bym usiadła w kuchni, a ona sama nastawiła elektryczny czajnik z wodą.

Z sentymentem rozglądałam się po niewielkim pomieszczeniu. W rogu wciąż stał stary, kamienny piec, który lata swej świetności przeżywał, gdy moja mama była jeszcze berbeciem latającym po podwórku w tetrowych pieluchach, przyprawiając tym samym dziadka o zawał za każdym razem, gdy „zaliczała glebę”. Na ścianach pomalowanych niebieską farbą widać było zacieki po ostatnich deszczach, ponieważ dach przeciekał już od starości, a ojciec nie miał jeszcze wystarczająco czasu i ochoty, żeby się zjawić, by coś zrobić z tym fantem. Nawet ten obraz domu zatrzymanego w czasie jakieś trzydzieści-czterdzieści lat temu dopełniały szafki i komody wykonane ze sklejki pomalowanej na biało w dziwne szaro-bure esy-floresy. Nie wiem, co twórca miał na myśli przy projektowaniu tego dziwactwa, ale na pewno nie był w pełni zdrowy na umyśle…

Ostatnim elementem zwracającym na siebie uwagę było zdjęcie: stare, zniszczone w niektórych miejscach, wyblakłe od światła, ale wciąż zapierało mi dech w piersiach, chociaż nie przedstawiało nic nadzwyczajnego. Na zdjęciu widnieli babcia Berenika i dziadek Janek w dniu ich ślubu. Prawdopodobnie chodziło o szczęście bijące z ich oczu. Moje oczy były jedynie puste.

Przeniosłam wzrok na babcię spoglądającą na mnie w zamyśleniu, a na jej wąskich ustach pojawił się uśmiech.

— Wydoroślałaś. Wyładniałaś. Nabrałaś kobiecych kształtów — zauważyła, na co zaczęłam się śmiać.

— Dzięki, zawsze mogę liczyć na twoje pocieszenie — zażartowałam, przewracając oczami.

Spojrzałam na swoje ręce, które nawet w tych upałach wydawały się zimne.

— Dlaczego tutaj jesteś?

Czajnik wydał przeciągły, piszczący, wręcz drażniący uszy dźwięk.

— Złożyłam obietnicę. — Podniosłam na nią wzrok, zaglądając jej w oczy.

Kobieta jedynie potaknęła, po czym chwyciła czajnik i zaparzyła herbatę w kubkach. Podała mi jeden i chociaż umierałam z duchoty, wzięłam łyk napoju, a gorąca para dmuchnęła mi w twarz, pozostawiając na skórze delikatne wrażenie chłodnego deszczu.

Obracałam czerwony kubek w dłoniach, przejeżdżając palcami po napisie „Najlepsza babcia na świecie”, a na moich ustach pojawił się uśmiech. Sama podarowałam ten kubek babci w zeszłe wakacje. Wyszukałam go na targach w miasteczku obok. Wtedy jeszcze wszystko było wspaniale, chociaż udawałam zupełnie inaczej.

— Myślisz, że się ucieszy, gdy mnie zobaczy? — spytałam niepewnie.

Kobieta podeszła do stolika i złapała mnie za dłoń. Nic nie powiedziała — nie musiała. Wiedziałam, co chce mi przekazać. Skoro zaszłam już tak daleko, muszę dotrzymać obietnicy. Dla siebie, dla niego, dla nas.

— Idę! — oświadczyłam, podnosząc się z miejsca. Sięgnęłam po swoją torbę na ramię, gdzie miałam wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy, po czym z uśmiechem odwróciłam się do kobiety.

Babcia Berenika zaśmiała się ciepło i ponownie mnie przytuliła.

— Wróć przed zmrokiem!

Wybiegłam z domu i pognałam do bramy. Filo — olbrzymi owczarek niemiecki — leżał przy bramie i spoglądał na mnie piwnymi oczami.

— Widzisz, Filuś? Jestem tą samą Felicją co rok temu — rzuciłam do psa, na co ten zaskomlał cicho, gdy wychodziłam przez furtkę, odprowadzając mnie wzrokiem. Odwróciłam się do niego, a pies położył łeb na łapach, patrząc się smutnym wzrokiem w przestrzeń.

Wzięłam głęboki wdech i pobiegłam ulicą pod górkę — aż na sam szczyt. Do małego lasku, przy którym zaczynała się dróżka prowadząca do jego domu. Ścieżka biegła kilkadziesiąt metrów w głąb, a na całej jej długości rosły drzewa jaśminu, wydzielając intensywny, słodki, kwiatowy zapach. Zapach, którego szczerze nienawidziłam przez całe swoje dzieciństwo, a wszystko właśnie przez tę samą osobę, do której domu zmierzałam. Jednak teraz… teraz był to mój ulubiony zapach. Szłam powoli, rozkoszując się cudownym aromatem kwiatów i lasu oraz wsłuchując się w ciszę wypełnioną jedynie chrzęstem żwiru pod nogami.

Pamiętałam, jak się poznaliśmy. Ten pierwszy raz, gdy babcia Berenika przyprowadziła mnie do jego domu. Tą samą ścieżką, którą teraz ja zmierzałam.

***

Podniosłam maleńką dłoń do twarzy, ponieważ prześwitujące zza listków jaśminu słońce drażniło oczy.

— Daleko jeszcze? — wyjęczałam głosem charakterystycznym dla siedmioletniej dziewczynki. — I czy naprawdę musimy tam iść?

— Już niedaleko — odparła babcia, ciężko wzdychając na moje jęczenie. — I tak, musimy tam iść. Chcę się spotkać z moją koleżanką, poza tym jest tam chłopczyk w twoim wieku. Możecie się pobawić wspólnie.

— Ale ja nie chcę! — jęknęłam znowu, na co babcia posłała mi srogie spojrzenie, tym samym zamykając mi buzię.

Niezadowolona szłam potulnie koło babci, a słodki zapach jaśminu wypełniał mi nozdrza. Po chwili zobaczyłam chatkę zbudowaną z czerwonej cegły, z brunatnymi okiennicami otwartymi na oścież, pod którymi stały donice pełne słoneczników kołyszących się na wietrze.

Przystanęłam na chwilę zauroczona tym widokiem, a babcia podeszła do drzwi i zajrzała do środka.

— Lidka! — zawołała, na co z głębi domu ktoś, prawdopodobnie owa Lidka, odparła, że już idzie.

Babcia nie czekając na zaproszenie, weszła do środka, zupełnie zapominając o pozostawionej samej sobie wnuczce. A ja jako ciekawskie dziecko zaczęłam się z zainteresowaniem przyglądać wszystkiemu wokół. Okręciłam się na pięcie i przeszłam kilka kroków dalej pod schowaną w cieniu gruszy starą huśtawkę, na której smacznie drzemał kot o biało-szarym futerku z charakterystyczną czarną plamą wokół lewego oka.

Każda mała dziewczynka jest miłośniczką wszystkiego, co się rusza, szczególnie gdy jest małe i puszyste. Podeszłam więc do kotka z zamiarem pogłaskania go i ponoszenia jak żywą lalkę.

— On nie lubi obcych. — Usłyszałam za swoimi plecami dziecięcy głosik, więc szybko odwróciłam się, stając twarzą w twarz z chłopcem o brązowych włosach troszkę przydługich jak na chłopięce standardy.

Miał na sobie koszulkę z Batmanem i ciemnozielone spodnie.

— Mnie polubi — odparłam pewna siebie. — Tak w ogóle kim jesteś? — Jako dziecko byłam bardzo bezpośrednia i zawadiacka. Lubiłam się ścigać z chłopcami z mojej szkoły zamiast bawić lalkami z innymi dziewczynkami.

— Ty pierwsza. — Podniósł rękę i zgarnął ciemne kosmyki opadające mu na twarz, a na jego dłoni zauważyłam plasterek z Kubusiem Puchatkiem.

Prychnęłam pod nosem i założyłam ręce na tułowiu, wyrażając w ten sposób swoje oburzenie i skandaliczność zachowania tego chłopca. Stałam tak chwilę, nie mając zamiaru się w ogóle odzywać, bo myślałam, że moje milczenie złamie jego podejście i sam się przedstawi. Niestety, nic z tego. Chłopiec tylko patrzył się na mnie ciemnobrązowymi oczami, które wydawały mi się jakieś takie dziwne i lekko przerażające. Miały w sobie pewnego rodzaju smutek, który wciągał osobę zapatrzoną w nie i nie pozwalał jej już wypłynąć na powierzchnię. Odwróciłam wzrok.

— Felicja. — W końcu się złamałam, jednak nie podniosłam oczu, a jedynie wpatrywałam się w swoje czerwone sandałki z kwiatkami, zakurzone i pełne plam czy to od ziemi, czy od trawy.

— Jestem Maks — odpowiedział chłopiec chłodno i, nie oglądając się na mnie, podszedł do huśtawki i pogłaskał kota.

Zwierzątko obudziło się ze snu i podniosło łebek w oczekiwaniu na pieszczoty. Poszłam w ślady Maksa, podeszłam do kota, wyciągając rękę w jego stronę. Dachowiec momentalnie otworzył szeroko złote oczy i nim się obejrzałam, zatopił pazury w mojej dłoni.

Pamiętam, że mój krzyk i płacz, który zaalarmował biedną babcię Berenikę myślącą, że może mnie ktoś morduje, było słychać w całej wsi. Staruszka wraz z panią Lidką szybko zabrały mnie do domu i posadziły w kuchni na taborecie. Pomiędzy kolejnymi przemywaniami rany, Maks zjawił się w kuchni z tym paskudnym kocurem na rękach i usiadł po drugiej stronie, patrząc na mnie zimnym, wręcz bezlitosnym, jak na takie małe dziecko, wzrokiem.

— Ostrzegałem cię. Przynajmniej teraz masz nauczkę — mruknął pod nosem, ale na tyle głośno, bym go usłyszała.

W tym momencie rozpłakałam się jeszcze bardziej i znienawidziłam dwie istoty na tym świecie: kocura (o którym dowiedziałam się w późniejszych latach, że nazywa się Pirat przez tę łatkę na jego oku) oraz małego szatyna o zimnym spojrzeniu: Maksa, z którym miałam od tego czasu spędzać zdecydowanie o wiele więcej czasu, niżbym wolała.

Skończyło się lato, wróciłam do domu. Ale Maks dalej pozostał w mej pamięci jako niemiłe wydarzenie z wakacji. Miałam nadzieję, że tamto lato po pierwszej klasie podstawówki będzie naszymi ostatnimi. Nawet nie wiedziałam, jak bardzo mogę się mylić, ponieważ od tamtej pory spędzaliśmy każde wakacje razem, czy tego chcieliśmy czy nie.

***

W wieku dwunastu lat zaczęło mi się powoli nudzić na wakacjach, bo przecież ile można oglądać seriale, leżąc do południa w łóżku? Tak więc po wielu namowach babci w końcu poszłam do znienawidzonego przeze mnie miejsca i do najgorszego chłopaka na świecie.

Spotkałam go w połowie ścieżki. Miał na sobie czarną koszulkę (prawie zawsze miał na sobie coś czarnego lub ciemnego) i ciemnoniebieskie jeansy. Włosy jak zawsze w kompletnym nieładzie, wzrok wbity w ziemię, ręce w kieszeniach.

— A gdzie to się wybieramy? Czyżby na randkę? — zażartowałam ironicznie, wyrywając go z zamyślenia. Podniósł na mnie brązowe oczy, a jego mina zrzedła.

— Och, to znowu ty. Idę z kolegami do baru, więc się odczep.

— Wiesz co? Potowarzyszę ci, żeby sprawdzić, czy przypadkiem mnie nie okłamujesz — odpowiedziałam wesoło i ruszyłam z nim ramię w ramię.

Dom Maksa znajdował się w bocznej uliczce odchodzącej od głównej drogi, jako jedynej asfaltowej, która łączyła wieś Mączniczek z miasteczkiem Połonice. W sumie Połonice nie były aż taką czarną dziurą, ponieważ znajdowały się tam nieliczne sklepy, szkoła oraz bar-kawiarnia, czyli ulubione miejsce tutejszych dzieciaków często odwiedzane po szkole, tudzież w trakcie szkoły. Dla mnie — dziewczyny z miasta — cała ta wsiowa rzeczywistość była czasami wręcz śmieszna. W roku szkolnym częściej bywałam z koleżankami w jakichś miejscach w mieście niż w domu. Jednak była jedna rzecz, która mnie zachwycała w tej mieścince. Mianowicie był to średniowieczny zameczek. Niewielki, utrzymany w bardzo dobrym stanie zamek otoczony olbrzymimi starymi drzewami (niektóre z nich miały nawet po sto pięćdziesiąt lat) położony na wzniesieniu i górujący nad całą miejscowością.

Oczywiście, sam zamek był zamknięty dla zwiedzających, jedynie w czasie niektórych uroczystości stawał otworem i wtedy można było podziwiać zachwycające wnętrze, ale przed zamkiem znajdował się plac pałacowy. Ustawiono tam ławeczki, stoliki do gry w szachy i inne takie. Ogółem było to miejsce, gdzie można przysiąść i w ciszy pomyśleć lub popodziwiać piękno natury.

Poniżej zamku znajdował się bar „Fosa” nazwany tak z racji tego, że rzeczywiście — w tym miejscu kilkaset lat temu znajdował się głęboki na kilka metrów rów wypełniony wodą. Nie była to miejscówka najwyższych lotów. Niewielki budynek z odrapanymi ścianami pomalowanymi w środku na czerwono; wszędzie unosił się zapach dymu tytoniowego i smród starego oleju do pieczenia frytek.

Maks od razu zauważył swoich dwóch kolegów, którzy wyglądali jak takie małe wersje osiedlowych dresów  w wydaniu letnim — białe podkoszulki z logami sportowych marek, krótkie spodenki i obowiązkowe sportowe obuwie w jak najbardziej fluorescencyjnych, rażących w oczy kolorach. Jeden z nich był niebieskookim ciemnym blondynem, a drugi miał bardzo ciemne włosy i niemal czarne oczy.

Maks podszedł do nich i przywitał się od razu, natomiast ja stanęłam przy stole, nie wiedząc, co zrobić. Mój najbardziej znienawidzony przeciwnik spojrzał na moją lekko przerażoną minę i przewrócił oczami.

— Chłopaki, to jest Felicja. Felicjo, to są moi koledzy: Pietrek — wskazał blondyna — i Stefek. — Ciemnowłosy uśmiechnął się głupio. Maks przesunął się kawałek, żeby zrobić mi miejsce przy stole.

— Cześć — powiedziałam, siadając.

Zapadła chwilka ciszy, jednak na niedługo. Już po chwili chłopcy zajęli się rozmawianiem o swoich rzeczach, a ja poczułam się bardzo, ale to bardzo niechciana w tamtym miejscu. Jednak sama wpakowałam się w tę sytuację, więc musiałam to jakoś wytrzymać.

W pewnym momencie zachciało mi się do łazienki, więc wstałam szybko od stołu, mówiąc:

— Przepraszam na chwilkę. — I szybkim krokiem zniknęłam w toalecie.

Obmyłam twarz zimną wodą, patrząc sobie głęboko w niebieskawo-szare oczy.

— Jeszcze tylko trochę, wytrzymasz — szepnęłam do siebie i chwyciłam za klamkę, chcąc otworzyć drzwi, jednak w tym momencie doleciał do mnie niezbyt cichy komentarz wypowiedziany z ust jednego z kolegów Maksa.

— To twoja dziewczyna?

— Nie, tylko koleżanka — padła zdawkowa odpowiedź.

— To dobrze. Myślałem, że celujesz wyżej niż w takie brzydkie okularnice bez cycków.

— Dokładnie. Widzieliście jej twarz? Wygląda, jakby kopnął ją koń. Nie mogłeś się jej pozbyć, zanim tu przyszedłeś?

— Przyczepiła się do mnie — warknął Maks. — Moja babcia każe mi być dla niej miłym, ponieważ moja babcia i jej babcia to koleżanki. Jakbym mógł, to bym się jej pozbył już dawno.

Nie wiem, czego się spodziewałam po Maksie. Zdawałam sobie sprawę, że mnie nie lubi, ale jednak nigdy nie sądziłam, że może tak myśleć. Wtedy moje małe serduszko pękło po raz pierwszy przez jego słowa.

Wyszłam z toalety, podeszłam do stolika i spojrzałam Maksowi w oczy.  Przy stoliku zapanowała całkowita cisza. I chyba wtedy domyślił się, że wszystko słyszałam. Spuścił wzrok, a mi wezbrały łzy. Nie mówiąc zupełnie nic, wyszłam spokojnym krokiem z baru, przeszłam kilka metrów, po czym puściłam się biegiem na przełaj przez polankę pomiędzy barem a zameczkiem. Wbiegłam po schodach ukrytych w cieniu drzew, nie zatrzymując się, chociaż bolały mnie płuca, a widok zamazywał się przez łzy płynące ciurkiem.

W końcu lasek się skończył i przed oczami stanął mi zamek. Pospiesznie obeszłam go dookoła, szukając jak najbardziej ustronnego miejsca. I w końcu je znalazłam. Z daleka dostrzegłam niewielką, kamienną altankę usadowioną na skraju lasu. Jej ściany obrastał winobluszcz, jakby otulał budynek swoimi długimi rękami.

Prowadziła tam wąska ścieżka przebiegająca przez środek trawnika. Niewiele myśląc, dalej popędziłam dróżką, pragnąc jak najszybciej znaleźć się w cieniu i chłodzie budowli. Jak najdalej od tych okropnych chłopców, a przede wszystkim od Maksa.

Wewnątrz zaskoczyło mnie delikatne piękno przejawiające się w żłobieniach na suficie będących misternymi roślinnymi ornamentami. Rzeźbione liście winorośli z pąkami owoców okalały cztery kolumny, pomiędzy którymi ustawiono trzy ławeczki. Budynek z zewnątrz i od środka, a także same siedziska, został zrobiony z kamienia otynkowanego i pomalowanego na biało. W niektórych miejscach woda pozaciekała, zostawiając ciemniejsze plamy, a w innych odpadły fragmenty farby, pozostawiając za sobą niewielkie, postrzępione na obwodzie dziury. Mimo tego wszystkiego altanka miała w sobie coś magicznego. Majestatycznego. Oczami wyobraźni widziałam mieszkanki pałacu, które spotykały się tutaj z przystojnymi książętami na wieczorne schadzki.

Usiadłam na ławeczce, podkurczając nogi i, oparłszy podbródek na kolanach, zasłoniłam twarz dłońmi. Nigdy nie zakładałam, że Maks może tak o mnie myśleć. To prawda — nasza znajomość nie była na początku dobrowolna, ale to nie oznaczało, że mógł powiedzieć coś takiego!

Łkanie wyrwało się z piersi, wibrując coraz głośniej niezagłuszone żadnymi dźwiękami. Nawet powietrze stało; nie było najmniejszego powiewu wiatru, a ptaki chwilowo umilkły. Na dłoniach poczułam kolejne ciepłe kropelki, które spłynęły po skórze, upadając na podłogę ułożoną z szarego kamienia.

Nie rozumiałam tego wszystkiego! Maks był okropnym człowiekiem; w tamtym momencie naprawdę nienawidziłam go. A jednak jego słowa dotknęły najczulszych miejsc mojej duszy. Nieraz wyzywaliśmy się, popychaliśmy, obrażaliśmy się na siebie, jednak nigdy wcześniej nie powiedział o mnie jak o rzeczy zbędnej. I to w dodatku obcym osobom! Nie mogłam tego zaakceptować. Chciałam z nim porozmawiać i jednocześnie nie miałam najmniejszej ochoty oglądać go więcej na oczy.

Nagle usłyszałam Maksa wołającego moje imię. Szukał mnie, tylko dlaczego? Czyżby jego koledzy wkurzyli się na niego, bo rozwaliłam im spotkanie? Może chciał mi powiedzieć, że mam się od niego odczepić?

Sparaliżował mnie strach; nie chciałam stracić tego chłopaka, ale także nie chciałam, żeby mnie teraz znalazł. Po co miałabym dać mu kolejny powód do wyśmiania mnie, ponieważ zobaczył moje łzy?

Niestety, świat nigdy nie miał zamiaru mnie oszczędzić, co udowodnił Maks wchodzący do altanki. Nic nie powiedział, nie podszedł, nie dotknął mnie. Zamiast tego usiadł na ławce po lewej i tam został.

Płakałam jeszcze przez piętnaście minut, podczas których cały czas czułam na sobie wzrok chłopca. Dopiero jak się uspokoiłam i po raz ostatni siorbnęłam nosem, zaryzykowałam spojrzenie na niego.

Pierwszy raz dostrzegłam na jego twarzy inne uczucie niż obojętność. Zagryzł wargę, spoglądając na mnie smutnym wzrokiem, w którym mogłam zauważyć poczucie winy, a na jego czole pojawiła się zmarszczka.

— Przepraszam — powiedział cicho. Był to pierwszy i ostatni raz, gdy usłyszałam z jego ust to słowo.

Podniosłam się z ławeczki i dłonią otarłam łzy. Wydukałam ciche „yhym”, ponieważ wiedziałam, że nic więcej nie powie. Nie przyzna się do konkretnych błędów, ale nie było to ważne. Dzięki temu jednemu słowu zyskałam pewność, że nigdy więcej nie postawi mnie w takiej sytuacji.

Maks podniósł się z ławeczki, zrobił dwa kroki, wyciągając rękę w moją stronę.

— Chodźmy do domu — zaproponował, a na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech.

Złapałam jego dłoń i wstałam. Szliśmy przez las w stronę naszej wsi, a Maks ciągle trzymał moją dłoń, jakby bał się, że znowu ucieknę. Nie musiałam go pytać o jego kolegów. Wybrał mnie i tylko to się liczyło.

Od tamtej pory nasze relacje zmieniły się diametralnie. Maks przestał być dla mnie taki oziębły i niemiły. Choć czasem się kłóciliśmy, zawsze udawało się nam dojść do porozumienia. Także częściej się uśmiechał, jednak w mojej pamięci wyrył się obraz jego pierwszego uśmiechu skierowanego tylko dla mnie. Było to wspomnienie, które przez te wszystkie kolejne lata trzymałam głęboko w sercu.

W pewnym momencie zaczęłam wyczekiwać kolejnych wakacji, by tylko móc go zobaczyć. Zostaliśmy przyjaciółmi. Maks oprowadzał mnie po wiosce, opowiadając najróżniejsze historie o duchach, dzikich zwierzętach czy potworach. Jednak jedna rzecz pozostawała poza zasięgiem moich uszu: jego rodzina. Unikał tego tematu, więc ja także nie naciskałam. Czułam, że gdy będzie gotowy, to opowie mi o wszystkim. Nie spodziewałam się, że na tę chwilę będę musiała czekać trzy lata do momentu, gdy cały mój świat zadrżał się w posadach.

***

Okres gimnazjum był dla mnie ciężki. Stało się tak za sprawą moich kolegów i koleżanek z klasy, którzy traktowali mnie jak kozła ofiarnego. Zaczęło się od zwykłych wyzwisk, odseparowania od reszty osób, plotek i wyśmiewania się, jednak z czasem wszystko to narastało. W trzeciej klasie, gdy miałam piętnaście lat, przeistoczyło się w przemoc fizyczną. Zaczęły się przepychanki, kopniaki, strzelanie we mnie z plastikowych kulek.

Po tym, jak przykleili mi gumę do włosów, musiałam je skrócić aż do ramion. Ale nie poprzestali na tym. Gdy wygrałam wojewódzki konkurs pisarski, ich nienawiść i zazdrość osiągnęły apogeum — zostałam zepchnięta ze schodów. Na szczęście nie złamałam żeber.

Z każdym dniem w gimnazjum wyczekiwałam wakacji. Chciałam jak najszybciej spotkać się z Maksem i zapomnieć o tym wszystkim. Ale świat miał dla mnie zaplanowane coś innego.

Na początku listopada mama dostała poranny telefon od babci Bereniki. Wiadomość, która zmieniła wszystko.

Dziadek Janek zmarł w nocy. Wylew. Lekarze nic nie mogli zrobić.

Mój kochany dziadek odszedł. Nie zdążyłam się z nim pożegnać. Wczoraj był, a następnego dnia już zniknął.

Tej nocy nikt z nas nie mógł zasnąć. Mama chciała od razu jechać do Połonic, ale tata ją powstrzymał. Powiedział, że musi odpocząć, ponieważ szok i żałoba nie są czynnikami sprzyjającymi jeździe samochodem przez siedemset kilometrów. Następnego dnia rano pojechaliśmy do babci Bereniki.

Nie widziałam się z Maksem aż do czasu pogrzebu. Unikałam go, tak samo jak i wszystkich innych. Trzy dni spędziłam w mojej altance, słuchając muzyki, płacząc i zapisując swoje myśli w dzienniku. Napisałam do dziadka list, w którym wyraziłam swoje uczucia: tęsknotę, smutek i miłość. Schowałam go do koperty i nikomu nie pokazywałam.

W czwartek odbył się pogrzeb. Babcia Berenika, mama oraz pozostała dwójka jej rodzeństwa: wujek Dominik i ciocia Anastazja wraz ze mną zasiedliśmy w pierwszej ławce w kościele. Przed nami stała tylko drewniana trumna z położonym na wieku wieńcem z białych lilii — ulubionych kwiatów dziadka, a także ołtarz. Nigdy nie lubiłam kościołów, a w szczególności księży, jednak ta msza była inna.

Wsłuchując się w łamiący się głos księdza, który opowiadał, jak to razem z dziadkiem i innym kolegą w szkole podstawowej wdrapali się na drzewo i chłopiec spadł, łamiąc sobie nogę. Powiedział, że nieśli go na ramionach pięć kilometrów przez pola, nie zatrzymując się ani razu i nie zważając na własne zmęczenie.

Z każdym słowem po moich policzkach ciekły łzy, spadając na kopertę z listem, którą trzymałam na kolanach.

Część kościelna skończyła się, pochód pogrzebowy przeszedł na cmentarz, gdzie miało nastąpić ostatnie pożegnanie z dziadkiem Jankiem. Ksiądz pokropił trumnę wodą święconą, po czym czterech mężczyzn opuściło ją do grobu.

Po kolei podchodzili ludzie: najpierw babcia, później mama i wujostwo, dalej rodzina dziadka: jego siostry i bracia z dziećmi i na końcu przyjaciele, i wrzucali garść ziemi do dołu.

Stałam z boku, a ojciec trzymał dłonie na moich ramionach. W pewnym momencie podniosłam wzrok na niebo, pragnąc odgonić łzy. Chmurzyło się powoli. Na wschodzie pojawiały się chmury burzowe, które powoli zbliżały się ku nam.

— Teraz twoja kolej, Felicjo — szepnął tata do mojego ucha. Ścisnął moje ramiona i puścił mnie.

Podeszłam do dziury w ziemi i spojrzałam w dół. Od dzisiaj dziadek miał „spać” w tej ciasnej, ciemnej i zimnej trumnie. Zupełnie sam, bez śmiechu, bez radości, bez miłości.

Wyciągnęłam drżącą dłoń, chcąc chwycić grudkę ziemi, jednak dostrzegłam coś zupełnie innego. Podniosłam jedną białą lilię, która wypadła z wieńca, wyciągnęłam z kieszeni list i wrzuciłam obie te rzeczy do dołu. Upadły na sam środek trumny.

Z chwilą dotknięcia drewna przez list, po całej okolicy przetoczył się olbrzymi grzmot i z nieba zaczęły spadać pierwsze krople deszczu. Dziadek Janek mówił, że to anioły płaczą, gdy odchodzi dobry człowiek. I miał rację — anioły płakały rzewnymi łzami nad wspaniałym człowiekiem, ojcem, dziadkiem i przyjacielem.

Nie potrafiłam tam dalej stać. Z mojej piersi wyrwał się przeciągły jęk, po czym odwróciłam się i przepchnęłam pomiędzy żałobnikami. Skierowałam się jak najdalej od grobu dziadka. Krążyłam po cmentarzu, próbując się uspokoić, podczas gdy w mojej głowie odżywały wspomnienia z udziałem dziadka. Jak wiózł mnie na ciągniku przez pola; jak robił mi na śniadanie jajecznicę z kawałkami chleba w środku; jak sprzątaliśmy podwórko, wyrzucając kamienie przez płot i przypadkiem walnęłam go kamykiem w ucho; jego śmiech, gdy ogrywał mnie w karty. Było mi ciężko. Samotna, nieszczęśliwa, skrzywdzona niesprawiedliwością świata chodziłam pomiędzy nagrobkami, szukając sensu i celu.

I w pewnym momencie zauważyłam swój sens i cel.

Maks siedział na ławeczce przed dużym pomnikiem z brunatnego kamienia. Miał opuszczoną głowę i ręce złożone do modlitwy. Nie chciałam mu przeszkadzać, nie chciałam podchodzić, więc okręciłam się na pięcie z zamiarem odejścia. Żwir skrzypnął pod moimi butami, a Maks podniósł głowę i wreszcie mnie dojrzał.

— Felicja — wydukał smutno.

— Nie chciałam ci przeszkadzać — mruknęłam cicho, pociągając nosem.

— Chodź do mnie — poprosił i przesunął się na ławce, robiąc mi miejsce.

Niepewnie podeszłam do niego i usiadłam obok. Spojrzałam na nagrobek, odczytując napis: Aleksandra i Filip Leśniewscy.

— Moi rodzice zginęli w wypadku, gdy miałem pięć lat — poinformował mnie, wpatrując się w pomnik. — Dostałem w nocy dużej gorączki, ponieważ poprzedniego dnia wpadłem do jeziora w ubraniach, więc wieźli mnie na pogotowie. Kierowca drugiego samochodu zasłabł za kierownicą i wjechał w nas na czołówkę. Mój tata zginął na miejscu, a mamę ze mną zabrali do szpitala. W nocy dostała krwotoku wewnętrznego, którego nie udało się lekarzom zatamować. Ja przeżyłem, bo siedziałem z tyłu… Na początku próbowałem oskarżać tamtego faceta, ale wiedziałem doskonale, że nie była to jego wina. Jednak nadal po tylu latach nie mogę pozbyć się myśli, że gdybym wtedy nie dostał gorączki, nic by się nie stało.

Spojrzał na mnie, a w kącikach jego oczu zobaczyłam łzy.

— Wiem, że cierpisz, bo kochałaś swojego dziadka, i może zachowam się teraz jak egoista, ale nie chcę, byś zamknęła się w sobie tak jak ja. Nie mogę cię stracić, Felicjo. Proszę, zaufaj mi. Pozwól sobie pomóc.

Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć na to wszystko. Szok i niedowierzanie, ból i smutek — tylko te emocje wypełniały mnie od pięciu dni. Jeśli bym się im poddała, czy straciłabym te szczęśliwe wspomnienia dziadka? Może lepiej było mieć w pamięci obraz dziadka Janka takiego, jakim był za życia, zamiast obrazu trumny?

Zadrżałam od tego wszystkiego i ponownie wybuchłam płaczem, jednak tym razem nie chciałam już być sama. Po chwili ramiona Maksa otoczyły mnie, przyciskając do jego piersi. Dłoń głaskała plecy, a na mojej głowie oparł podbródek.

Po chwili, gdy się już uspokoiłam, dalej przytulałam się do chłopaka. Nie odtrącił mnie, a ja dzięki temu robiłam się spokojniejsza.

— Obiecuję, że nie stracisz mnie — mruknęłam w jego koszulę, jednak usłyszał to. Przytulił mnie trochę mocniej, żebym wiedziała, że ja także go nie stracę.

Wtedy jeszcze nie zmieniłam swoich uczuć do niego. Tamtego dnia po raz pierwszy pozwoliłam, by się mną zaopiekował.

***

Najpiękniejsze wspomnienia pochodziły jednak z ostatnich wakacji. Miałam siedemnaście lat i uczęszczałam do drugiej klasy liceum. Wreszcie wydostałam się spod jarzma moich dręczycieli, zaczęłam nowe życie i byłam szczęśliwa. Olbrzymią radość przynosiły mi przede wszystkim spotkania z Maksem. Widzieliśmy się codziennie, chodziliśmy na spacery z Filusiem, jeździliśmy do Krakowa, żeby pozwiedzać miasto. Spędzaliśmy jak najwięcej czasu razem. I gdzieś w międzyczasie zapragnęłam jeszcze większej bliskości z Maksem. Chciałam go mieć tylko dla siebie, móc chodzić z nim za rękę i pocałować go. Nie było to uczucie nagłe, namiętne. Moje zakochanie wynikało z długoletniej przyjaźni, troski i ciepła, jakim oboje się darzyliśmy.

Na przełomie lipca i sierpnia w Połonicach był co roku organizowany festyn zbiorów. Koła gospodyń domowych z okolicznych wsi przygotowywały olbrzymie wieńce ze zbóż i kwiatów, po czym mieszkańcy i jury wybierali najpiękniejszy. Na to wydarzenie zapraszali okoliczne zespoły, co prawda grające disco polo, ale ten jeden wieczór w roku mogłam to wytrzymać.

O godzinie siedemnastej przyszedł do mnie Maks i zaprosił mnie na festyn. Ogromnie się ucieszyłam, ponieważ już od dawna marzyłam, żeby chłopak zrobił wreszcie ten pierwszy krok. Babcia pomogła mi się wyszykować. Założyłam białą sukienkę w kwiaty i upięłam włosy, które zdążyły już przez dwa lata odrosnąć.

Maks czekał na mnie koło domu, bawiąc się z Filem. Miał na sobie jasnoszarą koszulę i jeansy, a włosy starannie zaczesał do tyłu, by nie spadały mu na oczy. Moje serce zadrżało na widok przyjaciela. Na ustach pojawił się uśmiech, a w głębi duszy zrodziło się oczekiwanie.

Chłopak gdy mnie zobaczył, przestał się bawić z psem, wyprostował się pośpiesznie i lekko zarumienił.

— Wyglądasz ślicznie — powiedział, a rumieńce na jego twarzy stały się jeszcze bardziej widoczne.

— Maksymilianie! — W drzwiach domu pojawiła się babcia Berenika. — Tylko uważaj mi na nią. Ta dziewczyna to skarb.

— Wiem, pani Bereniko — odparł Maks, uśmiechając się ciepło. — Obiecuję o nią zadbać.

Zeszłam po schodach, po czym razem ramię w ramię wyszliśmy z podwórka i skierowaliśmy się w stronę miasteczka. Po drodze rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, jakby nic się nie zmieniło. Bolało to mnie troszkę, ale miałam nadzieję, że Maks się wreszcie przełamie.

Gdy dotarliśmy na miejsce, impreza trwała już w najlepsze. Na olbrzymiej scenie ustawionej na boisku szkolnym śpiewali dwaj faceci, a dziewczyny w białych topach i krótkich spodenkach tańczyły obok nich. Ludzie bawili się i śmiali, dzieciaki biegały pomiędzy nogami, przekrzykując się i próbując co rusz wyłudzić trochę pieniędzy od rodziców na różne atrakcje: od trampolin zaczynając, a na karuzelach kończąc.

Obeszliśmy z Maksem wszystkie stoiska po kolei. Przy jednym zatrzymałam się, przeszukując stos pamiątek z różnymi obrazkami oraz napisami. Wreszcie znalazłam jeden, który mi bardzo przypadł na gustu. Był to czerwony kubek z napisem „Najlepsza babcia na świecie”. Postanowiłam podarować ten prezent Berenice w podzięce za wszystko, co dla mnie zrobiła. Może nie było to wiele, ale wiedziałam, że babcia się ucieszy nawet z najmniejszego drobiazgu.

Przez cały wieczór doskonale się bawiłam. Śmiałam się i tańczyłam z Maksem, razem skakaliśmy na trampolinie oraz urządziliśmy sobie konkurs strzelania z pistoletów na wodę do puszek. Był to dla mnie niezapomniany wieczór, jednak nadal brakowało mi jednej rzeczy. Bliskości Maksa. Przez cały czas był blisko, ale nie zrobił ani jednego ruchu, który świadczyłby o czymś więcej niż o przyjaźni. Może on nie czuł tego samego co ja?

— W przyszłym roku będziesz miał osiemnaste urodziny, prawda? — spytałam się go w pewnym momencie. — Co chciałbyś dostać na prezent?

— Wystarczy mi, że będziesz obok. — Maks spojrzał się na mnie ciepło, a moje serduszko podskoczyło w piersi.

— To w takim razie obiecuję, że, choćby nie wiem co, spędzimy razem dzień twoich osiemnastych urodzin — zapewniłam go, na co chłopak roześmiał się i przytulił mnie.

Gdy już się ściemniło, nastąpił punkt kulminacyjny programu — fajerwerki. Wszyscy uczestnicy festynu ustawili się na boisku, by obejrzeć świetlny pokaz. Maks stał zaraz obok, jednak czułam, że dzielą nas setki tysięcy kilometrów. Chciałam go dotknąć, przytulić, jednak nie mogłam ruszyć ręką. Wraz z pierwszymi wybuchami świateł nad naszymi głowami, spojrzałam na jego twarz wpatrzoną w rozbłyskujące kolorami niebo. Wydawał mi się taki piękny, delikatny i nieskazitelny. Zupełnie jakbym dojrzała cud ofiarowany przez niebiosa.

Ból przeszył moje serce, ponieważ zrozumiałam, że nic z tego nie będzie. Nie kochał mnie jak kobietę. Byłam dla niego tylko przyjaciółką. I miałam nią pozostać.

Nagle poczułam delikatny ruch jego dłoni, coś jakby próbę złączenia naszych palców, jednak odsunęłam się, wyrywając przy tym Maksa z zamyślenia. Spojrzał na mnie, a jego oczy błyszczały się od szczęścia. Mnie natomiast zebrało się na płacz. Tak bardzo chciałam, żeby te oczy patrzyły na mnie z miłością, że każde inne spojrzenie zatapiało nóż w moim sercu.

Nie chciałam, żeby musiał to oglądać; żeby musiał się o mnie martwić.

— Możesz mi przypilnować prezentu? — poprosiłam, wyciągając w jego stronę rękę z kubkiem.

— Jasne — odpowiedział, posyłając mi uśmiech. Zabrał siatkę, przejeżdżając palcami po mojej skórze, a mnie ten delikatny dotyk zelektryzował. Poczułam falę ciepła rozchodzącą się od opuszków palców aż do kręgosłupa.

— Muszę skorzystać z toalety — mruknęłam pospiesznie i, nie dając mu chwili do zatrzymania mnie, skierowałam się na drugą stronę boiska.

Byłam w połowie schodów prowadzących na zamek, gdy nastąpiło niespodziewane oberwanie chmury.

***

Moim oczom ukazał się budynek zbudowany z czerwonej cegły, dokładnie taki sam, jakim go zapamiętałam. Jednak coś się zmieniło w tym domu. Mogłam wyczuć smutek, który tu się unosił: osiadł na kwiatach i parapetach, przycupnął w oknach, wychylając się zza firanek. Zapukałam do drzwi i, nie czekając na zaproszenie, weszłam do środka.

Szybko przeszłam przez sień wyłożoną boazerią, docierając do pokoju Maksa. Chłopak leżał na łóżku ze słuchawkami na uszach. Wyglądał słodko i tak niewinnie. Aż było mi szkoda wyrywać go z tego letargu. Podeszłam do niego i szybkim ruchem ściągnęłam mu słuchawki z głowy.

— Co jest?! — krzyknął przestraszony, po czym zawiesił wzrok na mojej twarzy.

Jego oczy rozszerzyły się z szoku.

— Niespodzianka! — zawołałam, rzucając mu się na szyję. — Tęskniłeś za mną?

— Felicja? — wydukał z siebie, odsuwając się ode mnie, by móc przyjrzeć się mojej twarzy. — Nie wierzę, jesteś tutaj…

— Przecież obiecałam — nadąsałam się, że pomyślał, że mogłabym złamać dane mu słowo. — A teraz ruszaj się!

Pociągnęłam go za ręce, zwlekając jego cielsko z łóżka. Nie stawiał oporu, poddał się mi całkowicie. Gdy już wyszliśmy z domu i skierowaliśmy się drogą w stronę stawów, koło których stał zameczek, chciałam go puścić, jednak nie pozwolił mi na to.

— Proszę — mruknął cicho, ściskając moją dłoń w swojej.

Uśmiechnęłam się do niego i pozwoliłam się dalej trzymać. Za naszymi plecami słońce chyliło się ku zachodowi, a my spacerowaliśmy nad stawami.

Rozmawialiśmy poważnie po raz pierwszy od bardzo dawna. Maks opowiadał mi o wszystkim, co wydarzyło się w jego życiu w przeciągu tego roku. Zdał maturę z bardzo dobrym wynikiem, dostał się na medycynę i od października miał zacząć naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Byłam z niego taka dumna! Spełnił swoje marzenia. Będzie mógł pomagać ludziom, tak jak zawsze tego pragnął.

Po pewnym czasie niebo stało się ciemniejsze; róż i pomarańcz ustępowały miejsca granatowi, na którym pojawiały się pierwsze gwiazdy świecące jak świetliki. Zbliżał się czas.

O wpół do dwunastej skierowaliśmy się na zameczek. Wchodziliśmy drogą pnącą się pomiędzy drzewami, na którą padało światło ulicznych lamp. W pewnym momencie ukazał się nam zamek oświetlony nielicznymi światełkami. Przeszliśmy koło niego i skierowaliśmy się dalej. Oboje wiedzieliśmy doskonale, dokąd się udajemy. Było to moje ulubione miejsce, które także stało się pewnego rodzaju miejscem często odwiedzanym przez Maksa.

Altanka stała na skraju lasu, zapraszając nas do wejścia do jej wnętrza. Usiedliśmy na ławeczce, nic nie mówiąc. Oparłam głowę na jego ramieniu, pragnąc poczuć ciepło bijące z ciała Maksa.

Ciszę panującą w tym miejscu przerwał niespodziewany jęk bólu. Podniosłam się z miejsca i spojrzałam na Maksa. Nie próbował chować przede mną swych łez.

— Dlaczego, Felicjo? — wyszeptał, spoglądając na mnie. — Dlaczego wtedy uciekłaś ode mnie?

— Bałam się, że nie czujesz tego samego co ja — mruknęłam speszona. Nie chciałam o tym rozmawiać. Chciałam uczcić jego urodziny w szczęśliwej atmosferze. — Jednak teraz to już jest nieważne.

Sięgnęłam do torby, wyjęłam babeczkę z opakowania i włożyłam w nią jedną świeczkę. W ciemnościach mignęły iskry i po chwili pojawił się płomień zapalniczki, rozjaśniający ciemność.

— Wszystkiego najlepszego! — powiedziałam wesoło. — Pomyśl życzenie i zdmuchnij świeczkę, tylko mi nie mów, bo się nie spełni — zastrzegłam naprędce.

Maks spojrzał się na mnie smutnym wzrokiem, zamknął oczy i zdmuchnął płomyk. Ponownie zapanowały ciemności, jednak wydarzyło się coś niezwykłego. Do altanki wleciały dziesiątki świetlików, mrugając zielonkawym światłem. Patrzyłam oczarowana na ten widok. Od dziecka chciałam zobaczyć pochód świetlików, jednak nigdy nie sądziłam, że obejrzę go w takim momencie.

Nagle poczułam za plecami ciepło ciała Maksa. Chłopak niepostrzeżenie wstał i przytulił mnie. Delikatnie okręcił mną, stawiając przodem do siebie. Oparł swoje czoło o moje, biorąc głęboki wdech, zupełnie jakbym właśnie zdjęła klatkę z jego piersi.

— Żałuję, że to nie byłem ja. Oddałbym wszystko, żeby móc się z tobą zamienić miejscami.

— Wiem — przerwałam mu, pragnąc, by nie mówił nic więcej.

— Przepraszam cię, że nie udało mi się dotrzeć na czas — szepnął łamiącym się głosem.

— Nic nie mógłbyś zrobić. — Dalsza część słów nie chciała mi przejść przez gardło, ale musiałam to powiedzieć. — Maks, to był nieszczęśliwy wypadek. To nie była twoja wina, że piorun uderzył w drzewo, które zawaliło się na altankę, pod którą się ukryłam.

Chłopak jęknął i zapłakał. Wiedział, że kończy się nam czas.

— Umierałaś sama, w strugach deszczu. Mógłbym chociaż… — Nie dałam mu dokończyć.

— Każdy umiera sam. Nie żałuję niczego w swoim życiu. Jeśli miałabym żyć dalej, a nigdy cię nie poznać, umierałabym każdego dnia. Dlatego proszę, obiecaj mi, że będziesz szczęśliwy.

Maks spojrzał mi w oczy i pogładził dłonią policzek.

— Jeśli nie mogę ci powiedzieć mojego życzenia, to czy chociaż mogę ci je pokazać? — spytał z nadzieją w głosie.

Kiwnęłam głową, a uśmiech pojawił się na mojej twarzy. Zniżył głowę i dotknął moich ust swoimi. Pocałunek był delikatny, ciepły, niesamowicie przyjemny. W każdym dotknięciu warg czułam jego miłość i tęsknotę za mną — wszystko to, czego nie zdążył mi powiedzieć podczas festiwalu. Był to pocałunek na pożegnanie.

— Obiecuję — szepnął z ustami przyciśniętymi do moich.

— Dziękuję — odparłam, a łzy szczęścia spłynęły mi po policzkach.

Skończył się nasz czas.

***

Wszystko się zatrzymało; altanka zniknęła z powierzchni ziemi. W jej miejscu pojawił się niewielki krzyżyk, przed którym stał chłopak z zapalonym zniczem i pamiątką w dłoni. Odwinął ozdobny papier i ujrzał ramkę ze zdjęciem przedstawiającym jego oraz dziewczynę, którą kochał od dziecka. Przytulała się do jego boku ubrana w białą sukienkę w niebieskie kwiaty, a na jej twarzy widniał szczery uśmiech. Chciał ją zapamiętać właśnie taką do końca życia, bo wiedział, że prędzej czy później się z nią jeszcze spotka. Było to tylko kwestią czasu, gdy będzie mógł ponownie wziąć ją w ramiona i powiedzieć to, na co nigdy się nie zdobył:

„Kocham cię”.

***

Hejka. Bardzo mi miło was tutaj powitać i pokazać wam coś zupełnie innego niż "Are you Alice?" Tego shota zaczęłam pisać już w zeszłym roku, w wakacje, jednak, jak widzicie, udało mi się go skończyć dopiero teraz. Przez długi czas zastanawiałam się, jaką formę powinno to przybrać, jakie powinno być zakończenie. Aż wreszcie wpadłam na ten pomysł. Mam nadzieję, że was nie zawiodłam, a jeśli tak, to napiszcie mi w komentarzu, jakie, waszym zdaniem, byłoby najlepsze zakończenie tej historii.

Pozdrawiam was i ściskam bardzo mocno, a następne shoty oraz kontynuacja Alicji nastąpi już za miesiąc, ponieważ z dniem 17 maja skończą się moje matury.

Buźka. :*

Esencja Serca

— Mamusiu, opowiedz mi bajkę! — zawołała radośnie dziewczynka, ukazując swój szczerbaty uśmiech. Przytuliła się do boku ciemnowłosej kobiety i, choć łóżko nadal wydawało jej się twarde, a pokój zimny i przerażający, poczuła się bezpieczna.

— Dawno, dawno temu dobry Bóg zesłał na ziemię wszystkie swe anioły. Powiedział im, że aby powrócić do Nieba, muszą spełnić czyjąś prośbę. Nie taką zwykłą, lecz najszczersze pragnienie ludzkiego serca. Często nieświadome, ale najpiękniejsze i najistotniejsze życzenie w całym naszym życiu. Dlatego tak ważne jest, żebyśmy byli dobrzy dla siebie nawzajem, ponieważ wtedy przyjdzie anioł i spełni nasze marzenie. Czy chciałabyś, aby przyszedł do ciebie anioł?

— Bardzo! —oświadczyła ochoczo.

— To musisz być dobra i dzielna. Wtedy anioł na pewno zjawi się i cię wyleczy  — rzekła kobieta, spoglądając na córkę w półmroku i gładząc ją po piegowatym policzku. —A teraz śpij, jutro czeka nas ciężki dzień.

Dziewczynka zamknęła oczy i leżała na łóżku, lecz nie mogła zasnąć. Bezustannie myślała o aniele. Skoro cały czas podróżuje po świecie i nie może wrócić do domu, to czy nie czuje się samotny?, myślała. Ja również nie mogę wrócić do domu i czuję się samotna, a przecież on chodzi już po ziemi tyle lat!

Kiedy ciemnowłosa kobieta opuściła pokój, by rozmówić się na korytarzu z lekarzem, dziewczynka wygrzebała się spod białej pościeli i na bosaka szybciutko podeszła do uchylonego okna. Przez szparę wpadało orzeźwiające powietrze przesycone zapachem kwiatów i tą dziwną wonią słońca prażącego płyty chodnikowe. Widziała w oddali światła pochodzące od domostw, w których szczęśliwe rodziny spędzały razem wieczór. Słyszała pokrzykiwania ludzi i niekiedy klaksony samochodów przejeżdżających ulicą poniżej.

Zastanawiała się, jak wyglądałoby jej życie, gdyby nie choroba. Czy ona również jadłaby ze swoimi rodzicami obiady przy stole, śmiejąc się i opowiadając o wydarzeniach w szkole? Możliwe, zamiast tego musiała wciskać w siebie tę niedobrą papkę, którą serwowali jej codziennie od czterech lat. Mówili, że musi jeść, ponieważ nie będzie miała siły na walkę z chorobą, więc posłusznie jadła. A choroba jak się nie poddawała, tak i nie poddała się nadal, a jedynie jeszcze bardziej wyniszczyła już wcześniej sponiewierany organizm.

— Aniele, chciałabym cię kiedyś poznać. Więc proszę, przyjdź do mnie szybko… — szepnęła, wpatrując się w gasnące w oddali promienie słońca. Jej duże, błękitne oczy rozjaśniły się, a na ustach pojawił się delikatny uśmiech. Nie był to jednak uśmiech radości.

Wróciła do łóżka i szczelnie owinęła się kołdrą. Nim skończy mi się czas…, dodała w myślach, zamykając oczy i zasypiając.

***

Daleko od szpitala, pomiędzy ludźmi najróżniejszego kalibru — od miłych starszych pań, przez zapracowane matki i stanowczych ojców, aż po wesołe urwisy biegające pomiędzy nogami — spacerował niewysoki, z wyglądu niepozorny chłopak. Jedyną rzeczą wartą uwagi w jego osobie były kosmyki jasnych włosów, które wyglądały jakby zawsze rozwiewał je wiatr oraz dziwnie lekki chód bardziej przypominający płynięcie niż chodzenie.

Jedynie on wiedział, że taki efekt wcale nie jest podobny do płynięcia, lecz do latania. Do szybowania pomiędzy chmurami, do kąpania się w pierwszym brzasku słońca — czynności i wspomnień niedostępnych dla ludzi.

Pan wysłał go oraz wszystkie inne anioły  na Ziemię już lata temu, aby spełnili coś, co zostało nazwane Esencją Serca. Większość z jego braci już dawno wykonała swoje zadanie i tym samym powrócili do domu, jednak on pozostał na Ziemi. Miał sprzeczne odczucia co do ludzi. Z jednej strony lubił ich obserwować, fascynowali go i w jakiś sposób pokazywali to, czego nigdy wcześniej nie doświadczył, jednak z drugiej był już świadkiem tylu zbrodni, przestępstw i wynaturzeń, że ludzki gatunek wzbudzał w nim obrzydzenie.

Aby spełnić swą misję szukał istoty czystej, nieskalanej przez zazdrość i nienawiść, wypełnionej dobrem i odwagą. Jednak, im dłużej szukał, tym bardziej zawodził się, ponieważ każdy w końcu ukazywał swoją mroczną naturę.

I kiedy tak spacerował wieczorową porą, mijając śpieszących się ludzi, nieprzytomnych z upojenia alkoholowego pijaków śpiących na ławkach, nagle dosłyszał coś niespotykanego. Jakiś szept, który pojawił się niewiadomo skąd i niósł się echem po okolicy. Wypełnił jego umysł, dał mu nową iskierkę światła i nadziei.

Aniele, chciałabym cię kiedyś poznać. Więc, proszę, przyjdź do mnie szybko…

Głos dziewczynki zabrzmiał w jego uszach niczym dzwon, wrył się w pamięć i nie pozwalał o sobie zapomnieć. Ruszył w kierunku, skąd, jak domniemał, pochodziły słowa. Początkowo szedł powoli, jednak wraz z kolejnymi krokami przyśpieszał, aż po chwili biegł co tchu, ile sił w nogach. Znalazł się pod gmachem miejskiego szpitala. Budynku, których setki tysięcy podobnych odwiedził na przestrzeni wieków. Widział i szpitale nowoczesne, wykorzystujące innowacyjną aparaturę, ale także i te prowizoryczne, utworzone wtedy, gdy zaistniała taka potrzeba: po katastrofach naturalnych, wojnach, zamachach. Pomagał, leczył, wspierał i dawał nadzieję, a kiedy nie było już innej możliwości — wskazywał drogę do Pana, jednak pomiędzy tymi wszystkimi ludźmi nie potrafił znaleźć osoby, której prośbę potrafiłby spełnić.

Niepewnie ruszył do wejścia i dalej schodami na trzecie piętro. Spojrzał na tabliczkę nad szklanymi drzwiami: Oddział Onkologii Dziecięcej.

Nigdy nie rozważał wypełnienia swej misji przy pomocy dziecka. Te niewielkie istotki miały zbyt chaotyczną Esencję — ich pragnienia zmieniały się co rusz, więc nie mógł spełnić tego najważniejszego. Jednak niektórzy z jego braci wybierali właśnie dzieci, inni dorosłych, a jeszcze inni osoby na skraju życia, pomagając im pogodzić się ze śmiercią i przejść do dalszej drogi. Ci aniołowie mieli zdecydowanie najcięższe zadanie, jednak byli równie potrzebni, co ci dający nadzieję na nowe życie.

Tutaj głos dziewczynki był jeszcze wyraźniejszy, choć mieszał się z pragnieniami setek innych osób. Jednak on nie miał problemów z odszukaniem jej Esencji — stanowiła bowiem świetlistą nitkę, która prowadziła go aż do odpowiedniego pokoju.

Powoli, niepewnie wszedł do niewielkiej sali szpitalnej, gdzie na łóżku leżała mała dziewczynka owinięta białą pościelą. Krótkie, ciemne włoski kontrastowały z wymizerniałą, bladą skórą. Oddychała ciężko, chrapliwie, jednak na jej twarzy nie dostrzegł strachu, jedynie spokój.

Zastanawiał się, o czym śni. Czy jej sny są przyjemne, czy widzi w nich jednorożce, wróżki i inne magiczne stworzenia? Czy może widzi anioła, którego pragnęła spotkać?

Przysiadł na parapecie, opierając się plecami o szybę. Postanowił poczekać i zapytać, o czym marzy. Może wreszcie znalazł osobę, której życzenie mógłby spełnić?

***

                Spoglądała na dziwnego chłopca z niekrytym zainteresowaniem. Spał na parapecie w jej pokoju, jedną nogę miał podkurczoną pod brodą, a drugą swobodnie zwiesił. Zastanawiała się, czy taka pozycja do spania jest wygodna, jednak nie mogła go o to teraz zapytać, więc pozostawało jej jedynie przyglądać się przybyszowi.

Był starszy od niej, ale nie aż tak stary, by pracować jako lekarz. W dodatku nigdy wcześniej go nie widziała albo może i widziała, ale zapomniała o tym? Nie zdziwiłaby się, gdyby rzeczywiście tak miał się stan rzeczy. Blond kosmyki, trochę za długie jak na chłopca, opadały na dłoń i kolano, na których opierał podbródek. Nie mogła powiedzieć nic o nieznajomym, oprócz tego, że wyglądał normalnie. Miał na sobie proste, ciemnoniebieskie spodnie i szarą bluzę, bardzo podobną do tej, w której często widywała tatę. Zwyczajny chłopiec, zupełnie jak reszta społeczeństwa żyjącego gdzieś na świecie. A może właśnie ta zwyczajność stanowiła o jego niezwykłości?

Również nie była pewna, czy w ogóle może przebywać w jej pokoju, ale jak dotychczas dwie pielęgniarki nawet nie zwróciły na niego uwagi. Gdy zapytała, czy widzą śpiącego chłopca, odparły, że chyba za dużo filmów się naoglądała albo książek naczytała. Nie próbowała ich wyprowadzać z błędu, natomiast postanowiła cierpliwie poczekać, aż przybysz sam opowie, co go sprowadza go do jej pokoiku.

***

Anioły nie śnią. Wiedział to doskonale, jednak zawsze zastanawiał się, jakie to uczucie — móc śnić. Stanowiło to jedną z nielicznych cech, jakich zazdrościł ludziom. Mrugnął kilkakrotnie, przeciągając się na parapecie. Zesztywniałe ciało jęknęło i chrupnęło, gdy kości wracały na swoje miejsce. Podniósł głowę i rozejrzał się, natrafiając na ciekawskie spojrzenie błękitnych oczu dziewczynki.

— Wygodnie ci się spało? — zapytała dziecięcym głosem, wprawiając go w osłupienie. Nie spodziewał się, że jako pierwsza zada jakieś pytanie, a nawet jeśli je zada, to nie oczekiwał, że będzie się ono odnosiło do jego wygody.

Chrząknął i poprawił się na swoim prowizorycznym siedzisku.

— Bywało gorzej — odparł zgodnie z prawdą. Dziewczynka pokiwała głową w zrozumieniu i nadal wpatrywała się w jego osobę z niemałym zainteresowaniem.

— Ja nie lubię spać na tym łóżku — mruknęła, klepiąc materac koło swojej nogi. — Kiedyś miałam bardzo fajny pokój — różowy, z motylkami wymalowanymi na ścianach — jednak nie widziałam go już od dawna.

— Chciałabyś tam wrócić? — zapytał, jednocześnie nasłuchując jej serca, jednak ono milczało. Zupełnie jak dziewczynka.

Spojrzał na nią, a na jej ustach momentalnie pojawił się uśmiech, który nie sięgał jednak jej oczu.

— Nie mogę — odparła, nie przestając się uśmiechać. — Jestem zbyt chora.

— Umierasz — oświadczył, po czym zreflektował się, że przecież to dziecko. Nie powinien jej tego mówić, a może powinien? Może znalazł się tutaj, aby pomóc jej zaakceptować ten fakt i poprowadzić ją do Łaski Pana?

Przyjrzał się jej ciału, duszy i sercu, a każde kolejne wejrzenie napawało go coraz większym zdumieniem. Zostało jej najwyżej kilka miesięcy życia — ciało powoli rozpadało się, zaprzestawało walki — natomiast dusza dziewczynki stanowiła wypełniony białym światłem pąk. Nieskalany przez ból i zwątpienie, pełny nadziei i akceptacji. Gotowy do znalezienia się w miłości Pana.

Niemniej jeszcze większym zadziwieniem okazało się serce dziecka. Spodziewał się, że dojrzy w nim pragnienie wyzdrowienia, jednak jej serduszko pozostawało czyste — zupełnie jakby marzenia nigdy nie zaistniały lub ciągle się spełniały.

— Wierzysz w anioły? — Zmieniła nagle temat, wyskakując z łóżka i, w piżamce w biedronki, podeszła do niego. Wdrapała się na parapet i usiadła obok.

— A ty? — odpowiedział pytaniem na pytanie.

— Mama opowiadała mi o nich. Jeśli będę dobra i dzielna, anioł przyjdzie i uleczy mnie, jednak ja w to nie wierzę — mruknęła, spoglądając przez okno na ulicę.

Zastanawiał się chwilę nad odpowiedzią, jednak ostatecznie uznał, że poczeka, aż dziewczynka sama rozwinie tę myśl.

— Widzisz, według niej trzeba być dobrym, ponieważ anioł przychodzi tylko do dobrych, a ja uważam inaczej — kontynuowała, ponownie skupiając swoją uwagę na chłopcu. — Trzeba być dobrym zawsze, bez względu na to czy się wierzy, czy nie w anioły. I… o, popatrz! — zawołała nagle, łapiąc go za rękę i przylepiając nosek do zimnej szyby. — Cyrk przyjechał! Chciałabym się tam kiedyś wybrać.

Wyjrzał przez szybę. I rzeczywiście — ulicą jechał wóz, reklamując nowo przybyłą atrakcję, na którego boku wymalowano nazwę Cirque de Papillons.

Cyrk Motyli, przemknęło mu przez myśl, ponieważ nie był, w przeciwieństwie do ludzi, dotknięty przez klątwę wieży Babel. Dziewczynka utkwiła spojrzenie błękitnych oczu w jego twarzy i ściszyła głos.

— Jak będę starsza, wymknę się w nocy i pójdę obejrzeć spektakl!

Uśmiechnął się do dziecka i dłonią potargał jej krótkie włosy. Przecież mógł ją tam zabrać. Ostatecznie nie stanowiło to jej Esencji Serca, więc nie zmarnowałby swojej misji na dziecięce mrzonki o olbrzymim namiocie, klaunach i tresowanych pudlach. A jeśli jej tam nie zabierze, prawdopodobnie nigdy nie będzie miała kolejnej okazji obejrzeć spektakl.

Również zniżył głos i pochylił się nad dziewczynką.

— Jeśli chcesz, mogę cię tam zabrać.

— Ale dzisiaj? — zapytała, podejrzliwie mrużąc oczy.

Roześmiał się gromko na ten akt niedowierzania i pokiwał głową. Ludzie — niezależnie od wieku — zawsze wątpili we własne możliwości, jak również w możliwości innych.

— Tak, choćby zaraz!

***

Momentalnie pisnęła z radości i zeskoczyła z parapetu. Podbiegła do szafeczki, w której mama umieściła jej ubrania na dzisiaj. Biedna mama. Musiała wrócić do pracy i przez to ominie ją taka zabawa! Nagle naszła ją myśl, jak wyjdzie ze szpitala. Przecież całego korytarza pilnują pielęgniarki, które nie wypuszczą jej z oddziału! Obejrzała się przez ramię na blondwłosego chłopca. Siedział odwrócony do niej bokiem, nucąc jakąś wolną, kołyszącą melodię i kiwając w takt nogą.

W tym przybyszu było coś niesamowitego, jakieś wewnętrze ciepło, które poczuła, gdy tylko usiadła przy nim. W jego obecności nawet ten zimny pokój stawał się znośny, ba! stawał się naprawdę pięknym miejscem. Postanowiła sprawę pielęgniarek pozostawić chłopcu, a sama pobiegła do łazienki się ubrać.

Kiedy wyszła, zastała ją niespodzianka. Lekarz, który prowadził jej leczenie, stał w pokoju i ścielał łóżko, o czym na śmierć zapomniała. Zarumieniła się ze wstydu i podeszła do mężczyzny, odbierając mu rąbek kołdry.

— Dzień dobry, panie doktorze — zawołała radośnie, spoglądając na oblicze lekarza i dokańczając pracę.

Nie był to już człowiek pierwszej młodości, a efekt wielu ciężkich lat pracy na oddziale onkologii dał mu się we znaki, przyprószając siwizną skronie i pogłębiając bruzdy na policzkach.

Poprawił okrągłe okulary w drucianej oprawce i posłał małej pacjentce szeroki uśmiech.

— Widzę, że dzisiaj czujesz się o wiele lepiej — stwierdził, głaskając dziewczynkę po głowie. Od dawna znał diagnozę dziecka i wiedział, że jej nierówna walka niedługo się skończy, jednak zawsze starał się nie okazać tego i zachęcać dziewczynkę do uśmiechania się i śmiania.

— Czuję się bosko! — potwierdziła i wskazała ręką na parapet. — Wszystko dzięki temu chłopcu, który siedzi koło okna. — Zniżyła głos i podeszła bliżej lekarza, chwytając rękaw jego białego kitla. Mężczyzna kucnął i uśmiechem zachęcił pacjentkę do mówienia. — Czy pan doktor widzi tego chłopca? Bo panie pielęgniarki nie mogły go zobaczyć.

Mężczyzna przeniósł wzrok na parapet i rozejrzał się po pokoju, po czym ponownie skierował spojrzenie na dziewczynkę. Na jej twarzy dostrzegł oczekiwanie i niepokój.

— Oczywiście, że widzę. To bardzo miły chłopiec — zapewnił, a jej twarz rozpromieniła się. — Mama będzie wieczorem? — spytał, a dziewczynka potaknęła. — W takim razie zostawię was samych. Bawcie się grzecznie i nie rozrabiajcie! — Dla żartu pogroził palcem i wyszedł, pozostawiając dziewczynkę i chłopca samych.

— Dlaczego jedni ludzie cię widzą, a inni nie? — zapytała, zwracając uwagę anioła.

— Jak na razie tylko ty mnie widzisz — odparł i zeskoczył z parapetu. Podszedł do dziewczynki, a ona onieśmielona przyglądała się jego chodowi.

— Latasz — stwierdziła.

— To jeszcze nic. Kiedyś ci pokażę, jak się naprawdę lata.

Podał jej dłoń, którą chwyciła i zacisnęła na niej palce. Anioł poczuł niesamowite ciepło i siłę płynącą z tego jednego gestu. Zdecydowanie ta dziewczynka jest interesująca, stwierdził w myślach, a na głos tylko zapytał:

— Idziemy?

Kiwnęła głową i razem ramię w ramie wyszli na korytarz i dalej poza oddział, aż w końcu znaleźli się na ulicy — niezatrzymani przez żadną pielęgniarkę czy lekarza. Skierowali swe kroki w stronę obrzeży miasteczka, gdzie rozbił się cyrk.

***

Nie mógł stwierdzić czy przedstawienie jest interesujące. Zwykły pokaz cyrkowy z tresowanymi zwierzętami, klaunami, akrobatami i innymi cudacznymi elementami, ot co i nic więcej. Jednak w jakiś dziwny sposób czuł, że nigdy wcześniej nie doświadczył czegoś tak intrygującego. Domyślał się, że to wszystko zasługa siedzącej obok dziewczynki.

Wpatrywała się rozszerzonymi z ekscytacji oczami w pojawiających się i znikających artystów, a niesamowitym wyczynom na linach, trapezach i szarfach towarzyszyły jej ciche okrzyki.

Zajrzał w jej serce, spodziewając się ujrzeć w końcu coś, jakąś podpowiedź, cokolwiek, jednak Esencja dziecka nadal pozostawała spokojna i niezmącona niczym woda źródlana. Czysta, nieskazitelna perfekcja.

— Widziałeś? — Nagle przerwała mu rozmyślania. Skupił się na dziewczynce i z jej miny próbował odgadnąć, o co może chodzić. Skierowała dłoń na scenę, gdzie dwóch akrobatów — kobieta i mężczyzna — prowadziło swój taniec w przestworzach.

— Musiałem przegapić — odparł krótko. Wolał o wiele bardziej przyglądać się temu dziwnemu zjawisku odbywającemu się w sercu dziewczynki niż spektaklowi, jednak nie mógł przyznać się do tego na głos.

Dalszą część spektaklu próbował odgadnąć, dlaczego Esencja dziewczynki jest tak kryształowo czyta. Zastanawiał się, czy przypadkiem nie spędził za dużo czasu wśród ludzi i przez to utracił swą zdolność do słuchania pragnień, jednak jedno wejrzenie utwierdziło go w błędności tego założenia.

Chciałbym mieć tamten samochód ze sklepu! Chciałabym nie mieć problemów finansowych. Chciałabym zostać lekarzem, a nie wygłupiać się i ryzykować życiem dla uciechy dzieciaków. Chciałbym… Chciałbym… Chciałbym…

Wszystkie te życzenia wydawały się Aniołowi ważne, ale nie najważniejsze. Nie skupiały się na tym, czego szukał w ludziach. Na tym, dla czego pozostał na ziemi przez dziesiątki, setki, tysiące lat.

A jednak serce jego młodej towarzyszki milczało. Jedyne, którego pragnienie chciałby poznać, pozostawało poza jego zasięgiem.

***

Gdy przedstawienie zbliżało się ku końcowi, ogarnęło ją dziwne uczucie. Uczucie smutku i tęsknoty. Za czym? Przecież pierwszy raz od tylu lat robiła to, na co miała ochotę, a jednak… A jednak czuła się smutna, jakby miała zaraz utracić coś o wiele cenniejszego niż możliwość obejrzenia przedstawienia cyrkowego.

Dlatego nie potrafiła się cieszyć tak jak wcześniej, kiedy razem z chłopcem po zakończonym spektaklu spacerowała alejkami.

Jej towarzysz od razu zauważył zmianę nastroju dziewczynki.

— Dlaczego się smucisz? — spytał cicho. Dłoń dziewczynki w jego dłoni dawała mu poczucie ciepła zupełnie takie same, jeśli nie lepsze, jak podczas przebywania w pobliżu słońca.

—Nie wiem — odparła szczerze. —Myślisz, że aniołowie są samotni?

To dziwne i nagłe pytanie zaskoczyło Anioła. Przystanął na chodniku, spoglądając w skupieniu na swą towarzyszkę.

— Myślę, że czasem tak. Aniołowie są zupełnie inni niż ludzie, nie znają emocji, jednak samotność to bardzo specyficzne uczucie. To tak, jakbyś znalazła się na obcej planecie, wśród obcych, nieznanych ci i niezrozumiałych istot, z których każda jest zupełnie inna, a jednocześnie ta sama, natomiast ty jesteś odmienny niż cała reszta. Może gdyby aniołów zostało jeszcze więcej na ziemi, nie czuliby się tacy samotni, niestety każdy tęskni za domem, za światłem, za czystą i nieskalaną Łaską…

— Czy Aniołowie wiedzą, co to jest przyjaźń? — przerwała mu dziewczynka, zadając kolejne pytanie, nad którym nigdy się nie zastanawiał. A właściwie…

— Czym w ogóle jest przyjaźń? — Dokończył myśl na głos, wywołując u dziewczynki nagłą wesołość.

— Jak możesz nie wiedzieć, czym jest przyjaźń! — zawołała, jednak przyglądając się skonsternowanej minie chłopca, naprędce i najdokładniej jak potrafiła, zaczęła wyjaśniać wielką tajemnicę przyjaźni. — Widzisz… Przyjaciele to takie osoby, które, nawet jeśli dzielą je tysiące kilometrów, nigdy nie zapomną o sobie. Zawsze, ale to zawsze, będą miały siebie we wspomnieniach i w sercu. Przyjaźń jest mostem łączącym dwa ciała w jedną duszę.

Anioł zastanowił się chwilę nad słowami dziewczynki i doszedł do przykrej konkluzji:

— W takim wypadku wydaje mi się, że anioły nie mają przyjaciół.

— A ty?

— A ja? Ja również nie mam przyjaciół…

Dziewczynka zatrzymała się i spojrzała na niego groźnie. Anioł zastanawiał się, co też w tej chwili przebiega jej przez myśli. Nagle usta dziewczynki rozciągnęły się w szerokim uśmiechu.

— No to ja zostanę twoją pierwszą przyjaciółką! — oświadczyła radośnie i chwyciła go za ręce.

Pociągnęła go i okręciła się z nim, śmiejąc się w głos, a nad nimi świeciły gwiazdy i jaśniał księżyc. Anioł pochwycił szatynkę i usadził ją sobie na ramionach. Zaczął z nią biec i podrzucać ją, a ich zabawom towarzyszyły szczere, prawdziwe śmiechy niosące się w noc.

Spoglądając w roześmiane oblicze swej towarzyszki, anioł poczuł, że to zdecydowanie był najciekawszy i najwspanialszy dzień jego podróży. Wiedział już. Całym sobą czuł, że to właśnie tej dziewczynce spełni Esencję Serca. Teraz wystarczyło jedynie wsłuchać się w jej ciche serduszko.

***

Ponownie leżąc w łóżku, zastanawiała się, co będzie dalej. Ten dzień stał się dla niej czymś niesamowitym, zupełnie jak z bajki. Poznała anioła. Prawdziwego anioła! I właśnie ten anioł przykrywał ją kołdrą, życząc jej dobrej nocy.

— Czy możesz ze mną zostać jeszcze chwilkę? — zapytała, chwytając go za ramię.

Chłopiec odwrócił się i pogłaskał swą towarzyszkę po główce.

— Nigdzie się nie wybieram — odparł, a dziewczynka puściła jego ramię. Nie bała się już, że anioł odejdzie, gdy ona zaśnie. Że zniknie jak ulotny sen. Wierzyła mu. Ufała. — Wiesz, że przyszedłem tutaj, by spełnić twoje życzenie? By uleczyć cię.

Kiwnęła główką, wpatrując się w niego świdrującym wzrokiem.

— A jeśli mnie wyleczysz, co stanie się z tobą? — spytała drżącym głosem.

— Wrócę do nieba, tam gdzie moje miejsce — powiedział ciepło, choć sam już nie wiedział, czy tego właśnie pragnie. A czy on miał prawo czegokolwiek pragnąć? Był istotą stworzoną, by pomagać, nie mógł spełniać swoich własnych marzeń kosztem innej istoty. — A kiedyś, za parędziesiąt lat, spotkamy się ponownie, przyjaciółko.

Dziewczynka, słysząc to, westchnęła głęboko i zacisnęła rączki na pościeli.

— Dobrze, jestem gotowa — oświadczyła hardo, a jednocześnie anioł wyczuwał w jej głosie jakiś dziwny ból.

— Zaśpiewam ci kołysankę, a kiedy się obudzisz — będziesz zdrowa — rzekł, siadając obok i skupiając swe spojrzenie na niewielkiej postaci leżącej na łóżku.

Zaczął nucić tę samą pieśń, co wcześniej. Kołysankę znaną wszystkim aniołom i jednocześnie zbyt piękną, by ludzie chcieli jej słuchać. Muzyka płynąca z ust anioła otulała dziewczynkę, kołysała ją, ogrzewała, pokazywała niedostępny dla ludzi świat aniołów. I właśnie w takim świecie chciałaby się znaleźć. Wierzyła, że tak się stanie.

***

Kiedy dziewczynka zasnęła, anioł śpiewał swą pieśń jeszcze przez dłuższą chwilę. Pozwolił wybrzmieć ostatnim dźwiękom. To było jego swoiste pożegnanie z małą towarzyszką, która w przeciągu jednego dnia pokazała mu więcej niż cała ludzkość w przeciągu setek tysięcy lat. Był jej za to wdzięczny i teraz zamierzał oddać jej część siebie.

Wsłuchał się w równomierny oddech, w ciche bicie serca, aż w końcu mógł je usłyszeć.

Melodię płynącą z samej głębi. Esencję Serca.

Nigdy nie słyszał czegoś piękniejszego! Czystszego. Doskonalszego. Jej wewnętrzne marzenie było tym, czego szukał — prawdziwą miłością.

Nie zwlekając dłużej, skupił się na jej życzeniu. Wystarczyło zapragnąć, żeby się spełniło. A czegóż mógłby pragnąć więcej, niż tego, żeby dziewczynka wyzdrowiała?

Pokój zalało jasne światło, a on poczuł się wolny. Nieważki. Zupełnie jakby ponownie latał. Zamknął oczy i czekał, aż powróci do nieba, do swego domu, lecz nadal pozostawał na Ziemi. Zdziwiony otworzył oczy i spojrzał na śpiącą dziewczynkę, nic nie rozumiejąc. Spróbował ponownie przyjrzeć się jej sercu, jednak powstała jakaś dziwna bariera między nimi.

Jej oddech nagle spowolnił, a klatka piersiowa unosiła się coraz słabiej. Coś go zakłuło w piersi. Bo oto stał tu i w końcu wypełniał Wolę Bożą co do swojego stworzenia, a wszystko czego pragnął, to żeby żyła. Czy nie mógł mieć nawet tego? Nawet tego jednego, jedynego marzenia? Czy zawsze musi być sam na świecie? Przecież nie może pozwolić jej umrzeć! Ale co mógłby zrobić? Nie był przecież Bogiem, żeby zmieniać Jego wyroki, jednak nie chciał po prostu się poddać.

Opadł na kolana, zamknął oczy i opuścił głowę. Modlił się – błagał swego Stwórcę, żeby wysłuchał jego jedynej prośby.

Nagle drzwi do pokoju dziewczynki skrzypnęły i do środka wszedł lekarz, który rano prowadził obchód. Mężczyzna podszedł do łóżka szatynki i położył na jej czole dłoń, a po chwili na jego ustach pojawił się tajemniczy uśmiech. Jednak bardziej zdumiewająca dla anioła rzecz wydarzyła się zaraz po tym. Lekarz odwrócił się od łóżka dziecka i spojrzał wprost na niego.

— Zastanawiasz się, co się stało? — zwrócił się do chłopca.

— Nie rozumiem. Jak możesz mnie widzieć? Dlaczego nie udało mi się spełnić jej marzenia? — Anioł załamał się. Wszystko, czego pragnął, to żeby jego towarzyszka miała więcej czasu.

— Ależ udało ci się, mój bracie — odparł starszy mężczyzna i posłał w stronę chłopca szeroki uśmiech. Dopiero teraz dostrzegł w lekarzu tę samą energię, którą emanowały anioły. — Tylko że spełniłeś to prawdziwe życzenie swej przyjaciółki.

Anioł dalej nie rozumiał, co też jego brat miał na myśli.

— Dziewczynka zażyczyła sobie, żebyś mógł dalej przy niej być — oświadczył ciepło, a chłopca przeszedł dreszcz. Oto zmarnował jej jedyną szansę na powrót do zdrowia!

— Nie zmarnowałeś, drogi chłopcze. — Starszy anioł zaśmiał się tubalnie. — Stałeś się człowiekiem – zupełnie takim samym, jak twoja przyjaciółka. A jako człowiek możesz życzyć sobie czegoś z całego serca!

Teraz blondwłosy anioł zrozumiał już wszystko. Nadal miał szansę, aby uratować swą nową przyjaciółkę. Jego marzeniem, jego Esencją Serca było, żeby mała, brązowowłosa dziewczynka mogła z nim spędzić dziesiątki lat, uśmiechając się do świata i darząc wszystkich ludzi swą olbrzymią miłością.

— Dziękuję — odezwał się w stronę brata, zamykając oczy i poddając się białemu światłu wypełniającemu pokój.

— To ja dziękuję — odparł starszy anioł, skinął głową i już po chwili zniknął z pokoju.

Pozostawił dwie czyste, człowiecze dusze, by wspólnie opiekowały się sobą i trwały w swej wiecznej przyjaźni. Dziewczynkę, która uwierzyła w anioły oraz byłego anioła, który uwierzył w ludzi.